Duyarsızlığımdan ve şuursuzluğumdan utanıyorum, hiç bir yey yapamıyorum, utanıyorum.

Kampus icinde, yanıbaşımda müslüman kardeşim başörtüsünü aşağı çekerken, ben kahroluyorum onların
yüzüne bakamıyorum. 13-15 yaşında kollarına kelepçe takılan çocuklara bakıyor insanlığımdan utanıyorum...

Çeçenyada mücahitler müşrik silahları altında, işkenceleri altında inlerken ben sıcak yatağımdan
iğreniyorum, rahatlığımdan bırak gurur duymayı şükretmekten utanıyorum.!!!

Filistinde sapan atmak istiyorum !
Afganistanda şehit olmak istiyorum !
Çecenistanda bacağımın kopmasını istiyorum !
Artık zevk ve heves icinde yaşamaktan haya duyuyorum.

Beynimin icinde silah sesleri, inleyen insan sesleri, tağuta isyan etmiş başkaldırmış
"ALLAHUEKBER" nidaları duyuyorum.


İşkenceler altında insanlığa haykıran; Filistin, Afganistan, Cecenistan halkının yürek dağlayan , göz
yaşartan , ciğer parçalayan, kafaları çatlatan mazlum feryad-i figanlarını kilometreler öteden , arz-ı
semadan duyuyorum. Duyuyorum ve kahroluyorum artık gümek istemiyorum!!!.

Zuluma tam destek veren kuklaların , gaddar ve bir o kadarda ifrit ve çirkef
gülmelerini , kahkahalarını , sevinc naralarını duyuyorum ve gülmelerimin onların sesine karışmasını
tüm benliğimle reddediyorum ve gülmekten utanıyorum.!!!

Akılalmaz cinayetleri , zulumleri, eziyetleri ve işkenceleri yapanların bile akıllarının alamayacağı
kadar, idraklarinin yetemeyeceği kadar , tasavvur edemeyecekleri kadar; kin ve nefretle her hücreme
kara bir leke işliyorum ve o günü bekliyorum. Evet o günü... Tarihin gözyaşları içinde kaydettiği bütün
zulumlerin hesabının sorulacağı günü...

Bu gün olmazsa yarın, ama bir gün mutlaka bu hesap görülecektir... İşte o günü sabırsızlıkla bekliyorum